Roamler Reply: Suzanne

Een hele tijd geleden zag ik een item op tv bij ‘Editie NL’. Nou word ik sowieso snel
enthousiast over items die de woorden “Iphone” en “App” bevatten. Als er dan ook nog
eens “geld verdienen” in voorkomt, ja dan heb je me. Het bleek over Roamler te gaan.

In eerste instantie was mijn gedachte meteen, dit is té mooi om waar te zijn…de
enthousiaste Roamlers die aan het woord kwamen brachten dit zo mooi: “geld
verdienen met simpele, kleine opdrachten” en “het werkt verslavend” kwam ook voorbij.
Nou ben ik wat dit soort dingen betreft behoorlijk verslavingsgevoelig, de tijd van
inchecken met foursquare staat mij nog vers in het geheugen gegrift…Hoewel ik (en
mijn incheckvrienden) hier wat in doorsloegen, leverde het niet veel meer op dan
grappige situaties, een sterke competitiedrang met mijn vrienden en vooral stress, heel
veel stress! Ik at en dronk met de gedachte “inchecken, inchecken”. En waarvoor? Status
bij mijn incheckvrienden?

Nee Roamler was anders, hier bleek geld mee te verdienen. Direct ging ik op de website
naarstig opzoek naar de kleine lettertjes en de welbekende adder onder het gras. Die
vond ik niet en dit verbaasde mij enorm. Aanmelden dus! Dit bleek alles behalve een
simpele opgave want in mijn “roamlergebied” Breda moest je een heuse invite hebben
om mee te kunnen doen. “Aah daar is het addertje” dacht ik meteen. Echter
wakkerde dit mijn interesse ook enorm aan. Want iets dat exclusief was, een soort van
elite club, wie wil daar nu niet bij horen?

De jacht op een invite was begonnen. Dat Roamlers een elite volkje zijn ontdekte ik al
heel snel. Wat ik allemaal wel niet moest doen om zo’n beruchte invite te bemachtigen.
Ik kwam er al snel achter dat er een speciale plek op de website van Roamler
was aangemaakt waar mensen hun invites konden aanbieden met een soort van
tegenprestatie die zij zelf konden verzinnen. Zo heb ik bijvoorbeeld meerdere malen foto’s
van een Roamler bewerkt, in mijn netwerk gezocht naar een eventueel passende baan
voor iemand, gedichten geschreven, huizen geverfd, 40 honden uitgelaten… Oke oke, de
laatste twee zijn niet helemaal op waarheid berust maar geloof me, de gekste dingen
kwamen voorbij. En Roamlers zijn kritisch! Dat laatste is natuurlijk alleen maar goed en
begrijp ik, nu ikzelf al enige tijd Roamler ben, helemaal!

Na veel bloed, zweet en tranen heb ik toch die invite bemachtigd! Als een kind zo blij was ik. Direct aan de slag met foto’s maken van rode dingen, koffiezetapparaten (ik ben
gezegend met een rood koffiezetapparaat), Roamler quizzen etc. Toen de mensen om mij heen zich af begonnen te vragen waarom ik in godsnaam de gehele dag overal foto’s van stond te maken, heb ik mijn leven in het “eliteclubje” met ze gedeeld. Hoog blies ik van de toren dat het niet zomaar iets was en je er ook niet zomaar mee kon beginnen. Je had een invite nodig en die had ik in mijn level 2 nog niet gekregen. Ze moesten dus moeite gaan doen, net als ik. Maar niets bleek minder waar… op dat moment bleek Roamler zijn eerste verjaardag te vieren en mocht zo goed als elke simpele ziel zich vrij en zonder invite aanmelden. Ik werd uitgelachen, wat nou eliteclubje…

Maar dit mocht de pret niet drukken, je merkt dat alleen de echt fanatiekelingen blijven
hangen en dat is inmiddels een fijn clubje mensen om mij heen. Nu ik er over nadenk
zijn dit ook de mensen waar ik destijds mijn incheck verslaving mee heb opgebouwd.

En nu ik er wat langer over nadenk eet en drink ik nu met de gedachte “Roamler, Roamler”. Zelfs reizen wordt beinvloed door Roamler. Als ik ‘s morgens wakker word is het eerste wat ik doe niet meer een kop koffie zetten en een sigaret aansteken maar Roamler checken… *uche uche*, verslaafd….